برنامه گلها از سال 1339 ش به علت گسترش برنامه های رادیو گسترش و تنوع یافت و بیشتر اوقات در دو قسمت اجرا و پخش می شد :
1- گل های جاویدان که درآن یک یا دو ساز ، به همراهی صدای خواننده ، به اجرای برنامه می پرداختند و اشعار انتخابی آن اغلب از شاعران گذشته چون مولوی ، سعدی و حافظ بود و تصنیف نداشت .
آغاز برنامه با این اشعار زیبای گلستان سعدی بود :
به چه کار آیدت ز گــــــــــل طبقی
از گلســـــــــــــــتان من ببر ورقی
گـــل همین پنج روز و شش باشد
این گلستان همیشه خوش باشد
زمان این برنامه در حدود 45 دقیقه بود و پایان برنامه با این جمله ها بود :
این هم گلی بود جاویدان از گلزار بی همتای ادب فارسی
گلی که هرگز نمیرد
2- گل های رنگارنگ که اشعار آن بیشتر از شاعران معاصری همچون رهی معیری ، نواب صفا ، شهریار ، معینی کرمانشاهی و? انتخاب می شد و تصنیف هایی هم در آن با ارکستر معروف گلها به رهبری روح الله خالقی اجرا می شد .
زمان برنامه در حدود 30 دقیقه بود و اولین برنامه نیز با صدای خانم اشرف السادات مرتضایی ، ویلن علی تجویدی ، تار شاپور رحیمی و ضرب عمیدی اجرا شد .
... و پایان برنامه با این دعا بود که :
همیشه شاد و همیشه خوش باشید
از دیگر برنامه هایی که بعدها به برنامه گلها افزوده شد و به آن تنوع و گیرایی بخشید عبارتند از :
3- برگ سبز که به ساز و آواز و شعرخوانی اختصاص داشت و تصنیف اجرا نمی شد. برنامه در شب های جمعه در حدود 30 دقیقه پخش می شد و اولین برنامه با صدای سید جواد ذبیحی و نی کسایی و تار شهناز بود .
در آغاز برنامه این دو بیت شعر عارفانه از عطار خوانده می شد :
چشم بگشا که جلوه دلــدار
به تجلی است از در و دیـوار
این تماشا چون بنگری گویی
لیس فی الدار غیـــــــره دّیار
و برنامه با این درخواست از پروردگار با شعر عراقی پایان می یافت :
زیبد که ز درگــــــــاهت نومید نگردد باز
آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد
و سپس این جمله که :
این هم برگ سبزی بود تحفه درویش
علی نگهدارتان
4- یک شاخه گل ، عنوان برنامه ای ۱۵دقیقه ای بود که به معرفی یک شاعر و خواندن چند بیت از همان شاعر و سپس اجرای یکی از ترانه های گل های رنگارنگ می پرداخت . زمان برنامه معمولا حدود 15 دقیقه بود و اولین برنامه با خانم آذر (حنانه) با سنتور پایور و ویلن صبا بود .
5- گلهای صحرایی هم به موسیقی محلی می پرداخت که اولین برنامه با صدای خانم انوشه بود .
6- گلهای تازه: این برنامه بعدها در زمان آقای ابتهاج تاسیس شد .
آنچه باعث محبوبیت و استقبال مردم هنردوست از برنامه گلها شد ، یکی شناخت عمیق مرحوم پیرنیا از شعر ، ادب و موسیقی ایران و عامل دیگر ، دقت و وسواس او در انتخاب اشعار و قطعات موسیقی بود ، بارها یک قطعه موسیقی را می شنید و قسمتهایی از آن را انتخاب و قسمت دیگر را حذف می کرد . پس از انتخاب شعر ، آنها را با موسیقی تلفیق کرده و نوار ضبط شده را به دفعات می شنید و حتی برای کسانی که به دیدنش می آمدند ، پخش می کرد و از نظرات افراد صاحب نظر بهره می جست .
پخش برنامه گلها از رادیو ، موجب تجدید چاپ مکرر دیوان های گوناگون شاعران گذشته و معاصر ایران ، بالارفتن شناخت و آگاهی هرچه بیشتر مردم نسبت به شعر و ادب فارسی و آشنایی مردم جهان با فرهنگ ، هنر ، شعر و ادب ایران زمین شد .
نخستین برنامه کودکان رادیو هم از کارهای او به شمار می آید حتی برای اولین بار پسر خردسال خود را به گویندگی این برنامه گماشت . گاهی هم پیرنیا دستی به قلم می برد و مقالاتی می نوشت ، آثار او در برخی نشریات سال های 1330 و 1340 منتشر شده اند .
میر علی نقی این برنامه را از معتبرترین برنامه های موسیقی تاریخ رادیو و تلویزیون می داند و می گوید :
1- در این برنامه شاعران مختلف از رودکی تا شاعران معاصر معرفی می شدند.
2- بسیاری از هنرمندان جوان آن دوره به واسطه اجراهایی که در گلها داشتند در جامعه شناخته شدند ، مثلا استاد علی تجویدی را کسی قبل از اینکه به این برنامه بپیوندد نمی شناخت .
.
زمانی که پیرنیا دچار سکته قلبی و در بیمارستان بستری شده بود ، دکتر معین افشار ، دوست صمیمی و با وفای او ، که تا پایان دوره خدمت پیرنیا در رادیو ، با وی همکاری داشت ، سبدی از گل برایش هدیه آورد که بر روی کارت همراه گل ها این رباعی متناسب با گلها را نوشته بود:
تا مــــــــــهر درخشنده و مــــــه تـــابــــان باد
عمر تو چون گلهای تو جاویـــــــــــــدان باد
چون آن همه شاخه های گل کز تو شکفت
(پیوسته دلـــــــت شاد و لـــــــــبت خندان باد)
سرانجام او یازده آبان 1350 در سن 71 سالگی در تهران درگذشت.
